Αγία Ειρήνη στον Γιαλό της Ίου, μια ορθόδοξη εκκλησία του 17ου αιώνα με δύο καμπαναριά, η οποία είναι η πρώτη εικόνα που αντικρίζεις όσο πλησιάζεις στο λιμάνι, καλωσορίζοντας κάθε πλοίο που φτάνει στην Ίο.
Η Χώρα της Ίου και οι εκκλησίες της
Κάτι που μου έκανε πραγματικά εντύπωση στην Ίο είναι πόσες εκκλησίες χωράει αυτό το μικρό νησί. Μόνο στη Χώρα μετράνε γύρω στις 26, όλες μικρές, ασβεστωμένες, με τον ίδιο χαρακτηριστικό θόλο στην κορυφή. Θα τις δεις παντού καθώς χάνεσαι στα στενά της σοκάκια, καμιά φορά κρυμμένες σε μια γωνιά, άλλες φορές ξαφνικά μπροστά σου σε μια μικρή πλατεία με λουλούδια.
Οι ντόπιοι τις φροντίζουν οι ίδιοι, τις ασβεστώνουν, περιποιούνται την αυλή τους, και αυτό φαίνεται. Έχουν κάτι το προσωπικό, σαν να ανήκουν σε κάποιον συγκεκριμένο και όχι απλώς στο νησί.
Η πιο γνωστή είναι φυσικά η Παναγία η Γκρεμιώτισσα, για την οποία σας έχω μιλήσει στα προηγούμενα άρθρα της σειαράς για την Ίο, η οποία είναι χτισμένη το 1797 στην κορυφή της Χώρας, στο χείλος του γκρεμού, με τους δύο φοίνικες στην αυλή της να την κάνουν αναγνωρίσιμη από παντού. Εκεί ανεβαίνω πάντα για το ηλιοβασίλεμα, το έχω πει κι άλλη φορά, αλλά αξίζει να το ξαναπώ γιατί είναι από τις στιγμές που θυμάμαι περισσότερο από κάθε ταξίδι μου εδώ.
Λένε μάλιστα πως όλη η Ίος, με τα ξωκλήσια της υπαίθρου μαζί, φτάνει τις 365 εκκλησίες, μία για κάθε μέρα του χρόνου. Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς έτσι, μάλλον είναι κάτι σαν τοπικός μύθος που τον λένε με χαμόγελο, αλλά όσο περπατάς στη Χώρα καταλαβαίνεις γιατί γεννήθηκε αυτή η ιστορία.
Τώρα, αν με ρωτάς εμένα, η Ίος για 2-3 μέρες είναι ό,τι πρέπει. Εύκολη, ξεκούραστη, χωρίς τρέξιμο. Έχει παραλίες που πραγματικά δεν τις χορταίνεις, Χώρα που τη λατρεύεις μόλις ανέβεις για ηλιοβασίλεμα, και φαγητό πολύ πιο ενδιαφέρον από το κλασικό τουριστικό.
Σου γράφω όπως θα τα έλεγα σε φίλη μου που πάει πρώτη φορά:
Τι να φας: αυτά μην τα χάσεις
Εγώ στην Ίο πάω πάντα για τα τοπικά πιάτα, όχι για σουβλάκια, μπέργκερ ή club sandwich.
Τα δικά μου «must taste»:
-
Τσιμέτια: Κολοκυθοανθοί γεμιστοί με ρύζι και το δικό τους κεφαλοτύρι. Είναι το πιο «Ίος» πιάτο που θα φας. Αν το δεις σε κατάλογο, πάρ' το χωρίς δεύτερη σκέψη.
-
Λαδενιά και Καλασούνα: Η λαδενιά είναι η κυκλαδίτικη απάντηση στην πίτσα, λαδερό ψωμάκι με ντομάτα και κρεμμύδι. Η καλασούνα από την άλλη είναι η έκπληξη, ανοιχτή πιτούλα με μυζήθρα, λίγο γλυκιά με κανέλα και λεμόνι. Τη λατρεύω για πρωινό.
-
Μάτσι & μερμιτζέλι: Τα χειροποίητα ζυμαρικά τους. Τα βρίσκεις συνήθως με κρέας ή σε ωραίες κατσαρόλες. Είναι comfort food τελείως.
-
Επίσης, αν βρεις: ρεβυθάδα που λιώνει στο στόμα, ρεβυθοκεφτέδες, και το ξινοτύρι τους, το βάζουν παντού, σε σαλάτες, με πατάτες, σκέτο με λίγο λάδι. Τέλειο.
-
Αν βρεθείς σε πανηγύρι ή σε καλή ταβέρνα και έχουν κατσικάκι λαμπριάτη, αυτό το αργοψημένο σε ξυλόφουρνο, δοκίμασέ το. Και πάντα για ορεκτικό ζητάω λιαστό χταπόδι ή μαριδούλες.
Για γλυκό: εγώ παίρνω πάντα μελιτίνια, αυτά τα μικρά με ανθότυρο και μέλι που σου φέρνουν στο τέλος. Και η καρπουζόπιτα είναι must, δεν έχει σχέση με καρπούζι όπως το φαντάζεσαι, είναι πιο πολύ σαν αρωματικό, υγρό κέικ με μέλι και σουσάμι. Τη βρίσκεις πιο εύκολα στη Χώρα και στον Γιαλό.
Παραλίες: τί θα έκανα εγώ αν είχα 3 μέρες
Δεν θα προσπαθούσα να τις δω όλες. Θα το πήγαινα χαλαρά:
-
Μυλοπότας για την πρώτη μέρα: Ναι, είναι η πιο διάσημη και έχει κόσμο, αλλά υπάρχει λόγος. Τεράστια αμμουδιά, οργανωμένη, μπαίνεις και βγαίνεις εύκολα, έχει beach bar, φαγητό, θαλάσσια σπορ. Για να μπεις στο mood.
-
Μαγγανάρι ή Κουμπάρας για τη δεύτερη: Το Μαγγανάρι το προτιμώ αν θέλω άνεση: ρηχά νερά, ταβερνάκια ακριβώς από πίσω, πολύ οικογενειακή φάση. Ο Κουμπάρας είναι λίγο πιο ήσυχος από τον Μυλοπότα αλλά εξίσου καθαρός, με Γαλάζια Σημαία. Ιδανικός αν θες να αράξεις χωρίς πολλή βαβούρα.
-
Για την τρίτη, κάτι πιο «personal»: Ή θα πήγαινα Αγία Θεοδότη για ήρεμες βουτιές χωρίς να στριμώχνομαι, ή, αν έχεις όρεξη για λίγη περιπέτεια, Πικρί Νερό. Εκεί είναι τρεις μικροί κολπίσκοι με απίστευτα νερά, αλλά πας μόνο με σκάφος ή με λίγη πεζοπορία. Είναι η πιο άγρια εμπειρία του νησιού.
Τι να κάνεις πέρα από μπάνιο
-
Χώρα το απόγευμα: Χάσου στα στενάκια. Εγώ πάντα ανεβαίνω νωρίς για καφέ και μένω μέχρι το ηλιοβασίλεμα. Έχει κάτι βεράντες που βλέπεις όλο το Αιγαίο από κάτω.
-
Παναγία η Γρεμιώτισσα: Είναι πάνω από τη Χώρα, δεν γίνεται να πας στην Ίο και να μην ανέβεις. Η θέα από εκεί είναι καρτ ποστάλ.
-
Ανεμόμυλοι για ηλιοβασίλεμα: Οι τρεις πέτρινοι μύλοι πάνω από τη Χώρα. Πάρε κάτι να πιείς και κάτσε εκεί, βλέπεις λιμάνι και Μυλοπότα να κοκκινίζουν.
-
Τάφος του Ομήρου στον Πλακωτό: Οκ, είναι λίγο ο μύθος, λίγο η βόλτα. Είναι ένα μονοπατάκι γύρω στα 45 λεπτά από το χωριό. Εγώ το λάτρεψα περισσότερο για τη θέα παρά για τον ίδιο τον τάφο. Θέλει αμαξάκι ή μηχανάκι για να φτάσεις άνετα.
-
Σκάρκος: Αν σου αρέσει έστω λίγο η ιστορία, κάνε μια στάση. Είναι πολύ κοντά στη Χώρα.
-
Αν σου αρέσει το περπάτημα, υπάρχει μια πολύ εύκολη κυκλική διαδρομή Όρμος - Σκάρκος - Χώρα - Όρμος, γύρω στα 3,7 χλμ. Ιδανική για πρωί.
Μερικές ακόμα μικρές αλλά χρήσιμες συμβουλές από εμένα
-
Διαμονή: Αν θες ζωή και να βγαίνεις με τα πόδια, μείνε Χώρα ή Γιαλό. Αν θες να ξυπνάς και να πέφτεις στη θάλασσα, Μυλοπότας/Κουμπάρας.
-
Μετακίνηση: Έχει λεωφορεία για τις κεντρικές παραλίες και βολεύουν, αλλά αν θες τα πιο απομονωμένα, υπολόγισε σκάφος ή μηχανάκι.
-
Ώρες παραλίας: Όλες γεμίζουν 12:00-16:00. Αν πας 10 το πρωί ή μετά τις 5, είναι άλλο νησί.
-
Φαγητό: Φάε κοντά στη θάλασσα στο Μαγγανάρι ή στον Γιαλό το μεσημέρι, και κράτα τη Χώρα για βράδυ, για ποτό και γλυκό.
Πιστεύω, με αυτά είσαι καλυμμένη. Μην φορτώσεις πολύ το πρόγραμμά σου. Relax!
-Christina
