Υπάρχουν ταξίδια που πρέπει να τα προγραμματίσεις με κάθε λεπτομέρεια, ώρες ατελείωτες έρευνας για αξιοθέατα, εστιατόρια, ξενοδοχεία και συνδυαστικού προγραμματισμού, και υπάρχουν ταξίδια σαν αυτό στη Μεσσηνιακή Μάνη, που το μόνο που σου ζητούν είναι να χαμηλώσεις ρυθμούς - να χαλαρώσεις.
Ο Δρόμος και το Πρώτο Ηλιοβασίλεμα
Τρεισήμισι ώρες από την Αθήνα, αυτοκινητόδρομος μέχρι την Καλαμάτα και μετά ο στενός, στριφογυριστός δρόμος προς Αρεόπολη, με τη θάλασσα να εμφανίζεται στα δεξιά σαν υπόσχεση που τελικά κρατάει. Μείναμε στο Λεύκτρο, έναν μικρό ορεινό οικισμό πάνω από τη Στούπα, σε ένα πετρόκτιστο κατάλυμα με θέα στον Μεσσηνιακό Κόλπο.
"Tiklo Traditional Houses:Παραδοσιακό συγκρότημα πετρόκτιστων κατοικιών στο Λεύκτρο, με θέα στον Μεσσηνιακό Κόλπο."
Πάνω από το χωριό δεσπόζει το φράγκικο κάστρο του Γουλιέλμου Βιλλαρδουίνου, χτισμένο το 1250, σαν να θέλει να θυμίζει σε όποιον περνάει ότι εδώ η ιστορία δεν είναι κάτι που απλά διαβάζεις, είναι κάτι που κοιμάσαι δίπλα της.
Φόρεσα ένα απλό λινό φόρεμα σε φυσικό μπεζ, από εκείνα που παίρνω πάντα μαζί μου όταν ξέρω ότι θα περάσω ώρα σε βεράντα, και κάθισα με έναν καφέ στο χέρι να βλέπω τον ήλιο να βυθίζεται πίσω από τα βουνά της Ταϋγέτου. Ο σύζυγός μου δίπλα μου, σιωπηλός, χαλάρωνε με τη θέα. Δεν χρειάστηκε να μιλήσουμε πολύ. Μερικά ηλιοβασιλέματα λένε τα πάντα από μόνα τους.
Το βράδυ κατεβήκαμε στην Καρδαμύλη, την πόλη που αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, μία από τις επτά που πρόσφερε ο Αγαμέμνονας στον Αχιλλέα για να τον πείσει να ξαναπολεμήσει. Στην Παλιά Καρδαμύλη ο πύργος των Μούρτζινων στέκεται ακόμα εκεί, σαν να περιμένει. Δειπνήσαμε σε μια ταβέρνα πάνω στο κύμα, με τα κύματα να σκάνε λίγα μέτρα από το τραπέζι μας. Τίποτα εντυπωσιακό στο πιάτο, όλα εντυπωσιακά στην ατμόσφαιρα.
Μπάνιο στον Φονέα
Το Σάββατο το πρωί δεν είχαμε άλλο σχέδιο πέρα από τη θάλασσα. Ο Φονέας, ανάμεσα σε Καρδαμύλη και Στούπα, είναι από εκείνες τις παραλίες που δεν τις οργανώνει κανείς, ούτε χρειάζεται.
Λευκά βότσαλα, νερά κρύα, ανάμεσα σε γαλάζιο και πράσινο, κι ένας μεγάλος βράχος στη μέση του όρμου που κάθε λίγο κάποιος βουτούσε από πάνω του.
Ο σύζυγός μου - αν και δεν του αρέσουν τα κρύα νερά- δεν άντεξε και ανέβηκε κι εκείνος να βουτήξει, εγώ προτίμησα να κολυμπήσω αργά και να μπω στις μικρές σπηλιές γύρω από τα βράχια.
Μεσημεριανό σε ένα εστιατόριο μέσα σε ελαιώνα, δίπλα στην παραλία Ρίτσα, με τα φύλλα της ελιάς να φιλτράρουν το φως πάνω στο τραπέζι. Το απόγευμα το αφιερώσαμε σε μια αργή βόλτα στα καλντερίμια της Παλιάς Καρδαμύλης, μέχρι το συγκρότημα των Τρουπάκηδων και τον μικρό ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου χωρίς λόγο, απλώς επειδή το τοπίο σε κάνει να θέλεις να το μοιραστείς με κάποιον.
Το βράδυ έκλεισε με έναν καφέ στο λιμανάκι, βλέποντας τον ήλιο να δύει για δεύτερη φορά μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες, και να μη βαριόμαστε καθόλου το ίδιο θέαμα.
Στούπα και η Σπηλιά του Καζαντζάκη
Την Κυριακή, πριν φύγουμε, ανεβήκαμε ξανά στο Λεύκτρο, αυτή τη φορά μέχρι τα ερείπια του κάστρου, για μια τελευταία θέα που έπιανε όλο τον κόλπο. Μετά περάσαμε από τη Στούπα και την παραλία της Καλογριάς, εκεί όπου ο Νίκος Καζαντζάκης έγραφε το «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», ενώ ο πραγματικός Γιώργης Ζορμπάς δούλευε στο διπλανό λιγνιτωρυχείο. Σταθήκαμε λίγο εκεί, στην ίδια ακτή, και σκεφτήκαμε πόσο κοντά μπορεί να στέκεται η μυθοπλασία στην αληθινή ζωή, όταν και οι δύο μοιράζονται το ίδιο τοπίο.
Πριν Φύγεις
Δεν έβγαλα πολλές φωτό αυτή τη φορά, οπότε αντί για εικόνες, σου αφήνω μερικά πρακτικά που μάθαμε στην πορεία:
Πήγαινε τέλος της άνοιξης ή αρχές φθινοπώρου αν θες τη Μάνη πιο ήσυχη. Το καλοκαίρι γεμίζει γρήγορα, ειδικά τα σαββατοκύριακα.
Πάρε αθλητικά παπούτσια (που αντέχουν σε πέτρα), όχι σαγιονάρες, παντόφλες κλπ. Τα καλντερίμια και οι βραχώδεις παραλίες τιμωρούν τη λάθος επιλογή.
Κράτα τραπέζι το βράδυ στην Καρδαμύλη, οι καλές ταβέρνες γεμίζουν ακόμα και εκτός περιόδων αιχμής.
Μην προγραμματίσεις κάθε λεπτομέρεια - για κάθε στιγμή του ταξιδιού σου. Το πιο όμορφο πράγμα σε αυτό το μέρος είναι το πόσο σε αναγκάζει να επιβραδύνεις ρυθμούς χωρίς να το καταλάβεις.
Βάλε στη βαλίτσα σου λίγα πράγματα, καλά επιλεγμένα. Ένα μαγιό, κάτι λινό για το βράδυ, ένα βιβλίο. Η Μάνη δεν χρειάζεται styling, χρειάζεται προσοχή.
Η Μεσσηνιακή Μάνη δεν είναι προορισμός που εντυπωσιάζει με το πρώτο βλέμμα. Είναι προορισμός που χρειάζεται λίγο χρόνο για να σου δείξει γιατί αξίζει, και μετά δεν σε αφήνει εύκολα. Γυρίσαμε με τον σύζυγό μου λίγο πιο ήρεμοι απ' όσο φύγαμε, και αυτό, τελικά, ήταν το πιο πολύτιμο σουβενίρ.
Το επόμενο ταξίδι σχεδιάζεται ήδη.
— Christina