Πρωινό ραντεβού με τα δελφίνια
Ξεκινήσαμε πολύ νωρίς, γιατί τα δελφίνια στον κόλπο του Tamarin, στη δυτική ακτή, εμφανίζονται συνήθως τις πρώτες πρωινές ώρες και μετά χάνονται στα βαθιά. Το καταμαράν μας, το «Dolphin Discovery», γέμισε γρήγορα με κόσμο που κοιτούσε το νερό με την ίδια αγωνία που είχαμε κι εμείς. Και ξαφνικά, εκεί, δίπλα στο σκάφος, ένα γκρίζο σώμα γλίστρησε στην επιφάνεια σαν να μας καλωσόριζε προσωπικά.
Το καταμαράν «Dolphin Discovery» και ένα δελφίνι δίπλα στο σκάφος, στα ανοιχτά του κόλπου του Tamarin.
Δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω· η μέρα είχε ήδη δικαιώσει το πρωινό μας ξύπνημα.
Πίσω μας, στο βάθος, το Le Morne Brabant, το εμβληματικό βουνό-χερσόνησος της νοτιοδυτικής ακτής — Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, με μια ιστορία βαριά όσο και η σιλουέτα του, χωμένο ανάμεσα στα πιο γαλαζοπράσινα νερά που έχω δει ποτέ.
Το Le Morne Brabant, όπως φαίνεται από τη θάλασσα, με τη χαρακτηριστική επίπεδη κορυφή του.
Πλέοντας νότια προς τον καταρράκτη
Από εκεί, το ταξίδι συνεχίστηκε νότια και μετά ανατολικά, προς την περιοχή του Grand Port. Είναι από αυτές τις στιγμές που δεν βαριέσαι καθόλου, γιατί η ακτογραμμή του Μαυρίκιου αλλάζει διαρκώς πρόσωπο: άλλοτε βράχια, άλλοτε ατελείωτες αμμουδιές, άλλοτε πυκνά δάση.
Ο προορισμός ήταν ο καταρράκτης του Grand River South East (GRSE) — ο μεγαλύτερος ποταμός του Μαυρίκιου και ένας από τους ελάχιστους καταρράκτες στον κόσμο στους οποίους η πρόσβαση γίνεται αποκλειστικά μέσω του ποταμού, με βάρκα. Μπήκαμε σε ένα στενό, πράσινο κανάλι, με μαγκρόβια δέντρα να κρέμονται πάνω από το νερό και, πίσω από τη βλάστηση, να ξεπροβάλλει ένα βουνό με χαρακτηριστική αιχμηρή σιλουέτα — το τοπικό «Lion Mountain» (Montagne du Lion), που πήρε το όνομά του επειδή θυμίζει κοιμισμένο λιοντάρι.
Η εκβολή του Grand River South East, με το Lion Mountain να διακρίνεται στο βάθος πίσω από τα μαγκρόβια.
Σε λίγο εμφανίστηκε: ο καταρράκτης του Grand River South East να πέφτει σε μια πράσινη λιμνούλα, περιτριγυρισμένος από βράχια. Η ομίχλη που σήκωνε το πέσιμο του νερού έδινε στο τοπίο κάτι σχεδόν μυστικιστικό.
Ο καταρράκτης του Grand River South East μέσα στην ομίχλη που σηκώνει το πέσιμο του νερού, ανάμεσα στους βράχους.
Μείναμε αρκετή ώρα εκεί, με τη βάρκα να πλησιάζει όσο πιο κοντά γινόταν, νιώθοντας τις δροσερές σταγόνες στο πρόσωπο μας.
Άφιξη στο Île aux Cerfs
Το απόγευμα μας βρήκε στο Île aux Cerfs, το πιο φωτογραφημένο ίσως νησάκι του Μαυρίκιου, κι εύκολα καταλαβαίνεις γιατί: λευκή άμμος, νερό σε αποχρώσεις του πράασινου και του μπλε που δεν έχουν καν όνομα, και μια ατμόσφαιρα χαλαρή που σε κάνει ανα ξεχαστείς.
Στην είσοδο μας υποδέχτηκε μια μεγάλη πινακίδα με τον χάρτη του νησιού —εστιατόρια, τουαλέτες, το Sands Bar, το boat house, και φυσικά το σημείο «You are here» που πάντα μου φαίνεται κάπως παράξενο σε ένα τόσο μικρό κομμάτι γης.
Η πινακίδα υποδοχής στο Île aux Cerfs, με τον χάρτη του νησιού και τα σημεία ενδιαφέροντος.
Λίγα βήματα παρακάτω, κάτω από μια στέγη από φύλλα, μας κοίταζε ένα ζωγραφισμένο dodo πάνω από την ταμπέλα του «Dodo Boutik» — μια υπενθύμιση ότι βρισκόμαστε στο νησί που έδωσε στον κόσμο και έχασε για πάντα αυτό το πουλί.
Η ζωγραφισμένη ταμπέλα του «Dodo Boutik», στολισμένη με μια οικογένεια από ντόντο, πάνω σε μια αχυρένια στέγη.
Κάναμε μια βόλτα με το σκάφος γύρω από τα ρηχά της περιοχής και σταθήκαμε δίπλα σε έναν μικρό βραχώδη σχηματισμό που ξεπρόβαλλε μόνος του μέσα στη λιμνοθάλασσα, με δυο-τρία κουρελιασμένα από τον αέρα δεντράκια να προσπαθούν να κρατηθούν πάνω του — το γνωστό «Islet Margenie», μικρό βραχονησίδα κοντά στο Île aux Cerfs όπου πολλές εκδρομές κάνουν στάση.
Μικρός βραχώδης σχηματισμός μέσα στη λιμνοθάλασσα κοντά στο Île aux Cerfs, το γνωστό ως Islet Margenie.
Έμοιαζε σαν ένα νησάκι σε μινιατούρα, ένα σκηνικό βγαλμένο από παιδικό βιβλίο.
Το τελευταίο βλέμμα
Μια μέρα γεμάτη —δελφίνια, καταρράκτες, τροπικά νησιά και ένα dodo ζωγραφισμένο πάνω σε άχυρο. 'Ωρα να γυσίσουμε στο ξενοδοχείο μας.... Στο επόμενο μέρος ....
(συνεχίζεται...)