Πρώτα λεπτά στο νησί. Δώδεκα ώρες πτήση, κανένα παράπονο— προς το παρόν.
Όταν ανακοίνωσα στους φίλους μου ότι εκείνο το καλοκαίρι δεν θα κατέβαινα στα νησιά, με κοίταξαν σαν να είχα ανακοινώσει διαζύγιο στον σύζυγό μου. «Έχεις Κυκλάδες σαράντα λεπτά με το αεροπλάνο και πας δώδεκα ώρες πάνω από τον Ινδικό;» Ένας μου το είπε τρεις φορές, με μικρές παραλλαγές, σαν να περίμενε ότι στην τρίτη θα λύγιζα.
Δεν λύγισα. Και όχι, δεν το μετάνιωσα.
Η άφιξη και το πρώτο μάθημα γεωγραφίας
Το βαν μας περίμενε έξω από το αεροδρόμιο, με τη σχάρα φορτωμένη και έναν οδηγό που μας καλωσόρισε λες και μας ήξερε από παλιά. Ο σύζυγός μου, με τα μαύρα του γυαλιά και το γαλάζιο λινό πουκάμισο, είχε ήδη το ύφος ανθρώπου που έχει αποφασίσει να μη ρωτήσει τίποτα για τις επόμενες μέρες.
Το πρώτο πράγμα που κατάλαβα πατώντας το πόδι μου εκεί ήταν ότι ο ελληνικός Αύγουστος και ο μαυρικιανός Αύγουστος δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Είμαστε στο νότιο ημισφαίριο: όσο εμείς λιώναμε στα σαράντα, το νησί διένυε τον δικό του ήπιο χειμώνα. Είκοσι τέσσερις με είκοσι πέντε βαθμούς, ξηρή ατμόσφαιρα, ουρανός που αλλάζει διάθεση τρεις φορές τη μέρα, και άνεμοι να χτυπούν σταθερά τη νοτιοανατολική πλευρά.
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο διαλέξαμε τη βόρεια ακτή.
Ο άγιος που δεν υπήρξε ποτέ
Ομολογώ ότι μέχρι εκείνο το ταξίδι νόμιζα ότι το νησί οφείλει το όνομά του σε κάποιον άγιο. Λάθος. Το βάφτισαν οι Ολλανδοί το 1598 προς τιμήν του πρίγκιπα Μαυρίκιου του Νασσάου. Καθαρά πολιτική επιλογή.
Οι ίδιοι Ολλανδοί άφησαν και το πιο θλιβερό αποτύπωμά τους: μέσα σε λίγες δεκαετίες εξαφανίστηκε το ντόντο, το πουλί που δεν φοβόταν τίποτα επειδή δεν είχε ποτέ λόγο να φοβηθεί. Σήμερα το βλέπεις παντού — σε μπλουζάκια, σε ταμπέλες, στο εθνόσημο. Ένα ολόκληρο νησί που έχει κάνει σύμβολό του αυτό που έχασε.
Και μια τελευταία λεπτομέρεια που μου έμεινε: ο Μαρκ Τουέιν, περνώντας από εκεί, κατέγραψε τη φράση ενός ντόπιου — ότι ο Θεός έφτιαξε πρώτα τον Μαυρίκιο και μετά τον παράδεισο. Την πρώτη μέρα το θεώρησα υπερβολή. Τις επόμενες το ξανασκέφτηκα.
Trou aux Biches
Το ξενοδοχείο απλώνεται μέσα σε ένα φοινικόδασος, με μονοπάτια που τα διασχίζεις με μικρά ηλεκτρικά αυτοκινητάκια και μπουκαμβίλιες σε τρία χρώματα να σε συνοδεύουν σε κάθε στροφή. Την πρώτη μέρα φόρεσα λευκή παντελόνα, μαύρο τοπ και λευκά μοκασίνια, ανέβηκα στο αμαξάκι και δήλωσα επίσημα ότι δεν έχω καμία πρόθεση να περπατήσω ξανά. Κράτησα τον λόγο μου περίπου μιάμιση μέρα.
Το επίσημο μεταφορικό μέσο των διακοπών μου.
Η λιμνοθάλασσα
Ολόκληρο το νησί το περιβάλλει ένας τεράστιος κοραλλιογενής ύφαλος. Αυτό σημαίνει ότι ανάμεσα στην ακτή και στο ανοιχτό πέλαγος υπάρχει μια λωρίδα νερού απόλυτα ήρεμη, σε ένα γαλαζοπράσινο που δύσκολα το πιστεύεις. Βλέπεις τη γραμμή του υφάλου στον ορίζοντα, βλέπεις τα κύματα να σπάνε πάνω της, και μπροστά σου το νερό δεν κουνιέται.
Βάρκες με γυάλινο πάτο, ταχύπλοα, καταμαράν, ένα κίτρινο σημαδούρι εδώ κι εκεί. Και ο χρόνος να περνάει αργά.
Κίτρινο μαγιό, κίτρινη κορδέλα. Δεν ήταν σύμπτωση.
Μπήκα στο νερό τον Αύγουστο και ήταν πιο δροσερό απ' όσο περίμενα, γύρω στους είκοσι τρεις βαθμούς — πάρα πολύ κρύο για τον σύζυγό μου. Εκεί, ομολογώ, σκέφτηκα για μισό λεπτό τους φίλους μου.
Μαύρα βράχια, λευκή άμμος
Το πιο όμορφο κοντράστ του νησιού δεν είναι το γαλάζιο. Είναι τα ηφαιστειακά βράχια πάνω στην κατάλευκη άμμο — μαύρα, γκρίζα, με πράσινα φύκια στη βάση τους εκεί που τα φτάνει το κύμα. Ολόκληρος ο Μαυρίκιος είναι ένα ηφαίστειο που έσβησε, και το θυμόμουν κάθε φορά που πατούσα σε αυτές τις πέτρες, θυμίζει λίγο και από Σεϋχέλλες…
Το ηλιοβασίλεμα που έκλεισε τη συζήτηση
Η βόρεια και δυτική ακτή του Μαυρίκιου έχει ένα προνόμιο: κοιτάζει τη δύση. Κάθε απόγευμα, γύρω στις έξι, όλο το ξενοδοχείο άδειαζε προς την παραλία χωρίς να έχει συνεννοηθεί κανείς. Θα δείτε στα επόμενα άρθρα το γιατί....
Έξι και κάτι το απόγευμα. Καμία επεξεργασία, κανένα φίλτρο
Το βράδυ καθόμουν σε εκείνη την άμμο με έναν φοίνικα να γέρνει πάνω από το κεφάλι μου και σκεφτόμουν πώς θα το εξηγήσω στην παρέα μου όταν γυρίσω.
Τελικά δεν το εξήγησα. Έδειξα φωτογραφίες.
Οι Κυκλάδες θα είναι εκεί και του χρόνου — και θα πάω, γιατί δεν συγκρίνονται με τίποτα. Αλλά κάποια ταξίδια δεν τα κάνεις για να αντικαταστήσουν κάτι. Σε δώδεκα ώρες πτήσης χώρεσε ένα νησί που δεν ήξερα κι ένα ηλιοβασίλεμα που δεν ξεχνιέται.
Αυτά ήταν μόνο η αρχή. Η πρώτη ήρεμη ημέρα. Ακολουθούν πολλές ακόμα - διαφορετικές περιπέτειες σ' αυτό το μοναδικό νησί.
Stay tuned