Υπάρχουν νησιά που σε υποδέχονται με φανφάρες, και υπάρχουν νησιά που σε αφήνουν απλώς να τα ανακαλύψεις με τον δικό σου ρυθμό. Η Ίος ανήκει στη δεύτερη κατηγορία — και η πρώτη μας μέρα εκεί ήταν ακριβώς αυτό: μια αργή, ζεστή εισαγωγή σε ένα νησί που, όπως θα ανακάλυπτα, κρύβει πολλά περισσότερα από όσα φημολογούνται γι' αυτό.
Κάτι που ίσως λίγοι ξέρουν: Η Ίος δεν είναι μόνο το νησί των beach parties. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, εδώ πέθανε και τάφηκε ο Όμηρος — στο βόρειο τμήμα του νησιού, στον τόπο που ονομάζεται Πλακωτός. Ο τάφος δεν είναι μνημείο μεγαλοπρέπειας, αλλά η παράδοση είναι τόσο παλιά όσο η ίδια η ιστορία του νησιού. Το ήξερες αυτό;
Πρώτη Εικόνα του Νησιού
Κάθε φορά που φτάνω με το πλοίο στην Ίο, το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι το λιμάνι του Όρμου. Ψαρόβαρκες και μικρά σκάφη δεμένα η μία δίπλα στην άλλη, νερό σε αυτό το βαθύ γαλάζιο που έχει μόνο το Αιγαίο, και πίσω τους τα κατάλευκα σπίτια να σκαρφαλώνουν στον λόφο, σαν να θέλουν να δουν κι εκείνα τη θάλασσα από ψηλά.
Ο λόφος πίσω είναι ξερός, καφέ, τυπικά κυκλαδίτικος, και μέσα σε αυτή την αντίθεση, το άσπρο πάνω στο καφέ, καταλαβαίνεις αμέσως πού βρίσκεσαι. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο να σου το πει.
Μου αρέσει να στέκομαι λίγο εκεί, πριν καν ανέβω για τη Χώρα. Να βλέπω τις βάρκες να κουνιούνται ελαφρά, τους ψαράδες να μαζεύουν τα δίχτυα τους, τον κόσμο να κατεβαίνει από τα πλοία με τις βαλίτσες. Είναι η πρώτη ανάσα του νησιού, πριν αρχίσουν όλα τα υπόλοιπα, οι παραλίες, το ηλιοβασίλεμα, τα στενά της Χώρας. Και κάθε φορά, μου φαίνεται σαν να με καλωσορίζει από την αρχή.
Φτάσαμε το πρωί στο ξενοδοχείο μας, και το πρώτο πράγμα που μας υποδέχτηκε ήταν αυτή η θέα — ένας λόφος γεμάτος κατάλευκα κτίρια να κατεβαίνει σχεδόν μέχρι την άμμο του Μυλοπότα, με τη θάλασσα να λάμπει από κάτω. Δεν βιαστήκαμε να κατεβούμε αμέσως. Σταθήκαμε λίγο στο μπαλκόνι, με τον καφέ στο χέρι, και αφήσαμε το μάτι μας να συνηθίσει στο τοπίο.
Άφιξη & Χαλάρωση στον Μυλοπότα
Το κατάλυμά μας βρισκόταν ανάμεσα σε μικρά ξωκλήσια, σκορπισμένα στον λόφο σαν λευκές πινελιές πάνω στο καφέ της γης. Από το μπαλκόνι μας φαινόταν ένα από αυτά — ένα καμπαναριό με γαλάζιες λεπτομέρειες, να στέκεται μόνο του ανάμεσα στα ξερά χόρτα.
Ο Κόλπος από Ψηλά
Περάσαμε το μεσημέρι σε ένα από τα παραθαλάσσια beach bars, με τα πόδια μας ακόμα βρεγμένα και το φαγητό να σερβίρεται σχεδόν πάνω στο κύμα. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεκινήσεις ένα ταξίδι από το να αφήσεις την πρώτη μέρα να κυλήσει χωρίς πρόγραμμα.
Το Ηλιοβασίλεμα πάνω από τη Χώρα
Αργά το απόγευμα ανεβήκαμε στη Χώρα. Το ηλιοβασίλεμα της Ίου είναι από εκείνα που δεν μπορείς να το στήσεις σωστά — απλώς βρίσκεσαι εκεί και σου συμβαίνει. Ο ήλιος κατεβαίνει ακριβώς πίσω από τον λόφο με τις εκκλησίες, βάφοντας το χρυσό κάθε λευκό κτίριο από κάτω. Η Χώρα φαίνεται σαν να καίγεται — με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Περπατήσαμε χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, αφήνοντας τα καλντερίμια να μας οδηγήσουν. Ανηφορίσαμε, κατηφορίσαμε, χαθήκαμε σε δευτερεύοντα σοκάκια — γεμάτα γλάστρες, πορτοκαλί φώτα, κρυμμένοι θησαυροί.
Καφές κάτω από τη Βουκαμβίλια
Σταματήσαμε για καφέ. Τα χρωματιστά ξύλινα καθίσματα κάτω από τα λουλούδια δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα σχεδόν παραμυθένια — από εκείνες τις εικόνες που θυμάσαι πολύ καιρό μετά το ταξίδι.
Ηλιοβασίλεμα στην Παναγία Γκρεμιώτισσα
Ανεβήκαμε στο ψηλότερο σημείο της Χώρας, εκεί όπου στέκεται η Παναγία η Γκρεμιώτισσα — ένα εκκλησάκι χτισμένο κυριολεκτικά στην άκρη του γκρεμού. Λέει η παράδοση πως η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε στα κύματα από Κρήτες ναυτικούς και μεταφέρθηκε στο νησί. Οι κάτοικοι προσπάθησαν να χτίσουν την εκκλησία αλλού, όμως κάθε πρωί έβρισκαν τα θεμέλια γκρεμισμένα και την εικόνα και πάλι στον γκρεμό — σαν να επέμενε η ίδια να τους δείξει το σημείο που ήθελε να χτιστεί.
Η θέα από εκεί είναι από τις πιο όμορφες που έχω δει σε ελληνικό νησί: το Αιγαίο απλώνεται μπροστά σου, το λιμάνι της Ίου βρίσκεται χαμηλά, και στο βάθος διακρίνεται η σιλουέτα της Σίκινου, ειδικά τη στιγμή που ο ήλιος αρχίζει να χαμηλώνει.
Το Λιμάνι απ' την Κορυφή
Καθώς σκοτείνιαζε, τα πρώτα φώτα του λιμανιού άρχισαν να ανάβουν ένα ένα, και το τοπίο άλλαξε εντελώς όψη — από φωτεινό και χρωματιστό, σε κάτι πιο βαθύ και ήσυχο.
Οι Ανεμόμυλοι της Χώρας
Ξέχασα να σας πω: Λίγο πριν από τη δύση, πέσαμε πάνω στους παλιούς ανεμόμυλους στην κορυφογραμμή. Αυτοί οι μύλοι χτίστηκαν τον 16ο-17ο αιώνα από τους Βενετούς και χρησιμοποιούνταν για το άλεσμα σιτηρών — γιατί η Ίος ήταν για αιώνες αγροτικό νησί, πολύ πριν γίνει hip τουριστικός προορισμός.
Αρχικά ήταν δώδεκα· μερικοί στέκουν ακόμα, στρογγυλοί και ασβεστωμένοι, με τις παλιές σκεπές από άχυρο να αντέχουν ... κάπως.
Στάθηκα κάτω από τα φτερά του μεγάλου μύλου — φορούσα ένα απλό μαύρο αμάνικο φόρεμα με λευκά sneakers, ελαφρύ και κομψό - χωρίς να το επιδιώκω. Ο ουρανός πίσω μου είχε ήδη πάρει αποχρώσεις πορτακαλί. Από εκείνες τις στιγμές που δεν χρειάζονται φίλτρο.
Δείπνο στο Lord Byron
Το βράδυ, στο Lord Byron. Αν δεν το ξέρεις: ένα πράσινο παντζούρι στα καλντερίμια της Χώρας, αγνοημένο από τους πολλούς τουρίστες που ψάχνουν το mainstream. Εμείς το βρήκαμε — και καλά κάναμε. Παραγγείλαμε: Dîner à la Byron, Beer Bifteki, Egyptian Crepes, Red Tuna Fillet, Risotto with Sardines. Φάγαμε καλά — πολύ καλά.
Νυχτερινή Έξοδος στο Speakeasy
Μετά το δείπνο αφεθήκαμε στα καλντερίμια. Η Χώρα της Ίου τη νύχτα έχει κάτι από speakeasy — ξέρεις ότι κάπου μέσα στα στενά υπάρχει μουσική, αλλά πρέπει να τη βρεις μόνος σου. Σε μια αυλή με σκάλες, βρήκαμε μια σκηνή έτοιμη: χρωματιστά μαξιλάρια σε κάθε σκαλοπάτι, ένα κόκκινο drum kit και ένα βαθυπράσινο κοντραμπάσο ακουμπισμένο στον τοίχο. Η μπάντα δεν είχε φτάσει ακόμα, αλλά τα όργανα υπόσχονταν αρκετά.
Πιο κάτω, η γαλαζόθολη εκκλησία της Χώρας στεκόταν σιωπηλή — μόνο πέτρα, ασβέστης και φως.
Τελειώσαμε τη νύχτα στην κεντρική πλατεία, όπου ένα λευκό νεοκλασικό τόξο κόβει το τοπίο σαν πλαίσιο χωρίς πίνακα. Τριγύρω: παιδιά με ποδήλατα, οικογένειες που κάνουν βόλτα, ταξιδιώτες που δεν βιάζονται.
Η πρώτη μέρα στην Ίο μας έδειξε ένα νησί με πολλά πρόσωπα: την ηρεμία του Μυλοπότα το πρωί, τη λαογραφική γκαλερί της Χώρας το απόγευμα, τη μυστικιστική ομορφιά της Γκρεμιώτισσας το ηλιοβασίλεμα, και την ξέφρενη νυχτερινή ζωή που έχει κάνει το νησί διάσημο σε όλο τον κόσμο. Και ήταν μόλις η αρχή.
Η ιστορία συνεχίζεται — μείνετε συντονισμένοι για τη 2η μέρα.
— Christina